Geen categorie

Mijn bevalling

Zwanger zijn ben ik niet heel dol op. Hoewel er nooit complicaties zijn geweest vond ik het altijd erg zwaar en was ik flink aan het klagen. Toen ik dus zwanger werd van de 2e hoopte ik dat de bevalling zich snel zou aandienen.
In week 36 begonnen de voorweeen. Helaas alleen voorweeen, want met alle krampen en pijntjes was er geen bevalling die zich aandiende. Zo kwam en ging ook week 37 en week 38. Van m’n eerste zoon ben ik bevallen met 39 weken en 1 dag. Ook dit verstreek en ik moest blijven wachten. Ik had de hoop al opgegeven dat het voor de 40 weken geboren zou worden en een afspraak was zelfs al gepland om me bij 41 weken in te leiden.

Maarten had de week voor de uitgerekende datum ook nog veel belangrijke dingen gepland staan, waar hij hoopte nog aan deel te kunnen nemen. Of ik dus nog kon wachten totdat dat voorbij was. Uiterlijk vrijdag bevallen zou dus fijn zijn. En alsof m’n lichaam het aanvoelde begonnen op donderdag de pijntjes steeds erger te worden. Ik had de hulp al ingeschakeld van m’n ouders om me te helpen met Morris. Ze zouden even langs komen voor een bakje koffie en met Morris spelen. Mama kon het tenslotte niet meer met alle pijntjes. Met Maarten had ik afgesproken dat Morris maar een nachtje bij opa en oma moest logeren.
Maarten zou die dag pas laat thuis zijn en voor de morele en praktische ondersteuning is mijn zus die avond langsgekomen.
Om half 6 kon het timen beginnen. Dit waren duidelijk echte weeen en dus ging het hele circus eindelijk beginnen. Ik kon m’n geluk niet op. Maarten kon nog naar z’n praatje en de baby zou eindelijk komen.
Toen Maarten thuis was namen de weeen wat af, maar omdat ze nog wel flink pijn deden zijn we toch naar het ziekenhuis gegaan.
Omdat ik een medische indicatie heb moest ik in het ziekenhuis bevallen. De eerste bevalling heeft veel medische interventie gehad. Ik zou snel aan een ruggenprik moeten beginnen en het kind zou gehaald worden met een vacuumpomp. Hoewel het een hele ontspannen bevalling was vond ik het erg jammer dat ik het niet zelf heb kunnen proberen om te persen. Voor deze bevalling was afgesproken dat ik het zelf mocht proberen, maar dat er laagdrempelig gebruik gemaakt zou worden van een vacuumpomp.
Om half 10 ’s avonds waren we in het ziekenhuis en ik werd gelijk aan de monitoren gelegd. Het beeldscherm om mee te kijken naar alle metingen deed het niet, dus ik kon niet precies bijhouden hoe snel de weeen kwamen, maar ik voelde wel dat het ze niet heel vaak kwamen. De moed zakte me al in de schoenen, maar na controle bleek ik toch al 2 cm ontsluiting te hebben. Omdat de kleine heel bewegelijk was en niet goed op de ecg te zien was wilde ze toch dat ik nog even bleef liggen. Dit keer in een kamer waar het beeldscherm, om mee te kijken naar de weeen en de hartslag, het wel deed. 2 uur later werd ik weer onderzocht en blijkbaar was ik alweer een centimeter opgeschoten. Niet zoveel progressie als je zou willen, maar voldoende om te weten dat er beweging in zat.
Omdat ik een aangeboren hartafwijking heb willen ze mij dus zoveel mogelijk helpen bij de bevalling. Een keizersnede zou nog heftiger zijn voor mijn lichaam, dus dat moet geprobeerd worden te voorkomen. Om me niet teveel uit te laten putten van de weeen wilde ze zo snel mogelijk de ruggenprik erin zetten. Ik had met de arts afgesproken dat dit op verzoek zou zijn. Helaas was dit niet duidelijk genoteerd en er volgde een lange discussie. Uiteindelijk zwichtte ik en werd de ruggenprik er met 4 cm in gezet en even later werden mijn vliezen gebroken.
Waarom ik daar toch zo’n verzet tegen heb snapte ik niet meer toen de ruggenprik eenmaal begon te werken. Ik voelde niets meer en omdat het al laat was probeerde we wat te slapen. Echt slapen lukte niet, want alle draadjes en slangetjes zorgde ervoor dat ik niet comfortabel kon liggen. Ook de bedden liggen niet het lekkerst.
Maarten had er een lange dag op zitten, dus hij lag in de stoel naast me al lekker te slapen en ik keek wat filmpjes om de tijd te doden.
Om 6u ’s ochtends stuurde ik naar m’n moeder een berichtje dat ik dacht 6 cm ontsluiting te hebben. Nog geen 5 minuten later merkte ik een ander gevoel. Wat ik ook bij de eerste bevalling voelde was dat er een bal tussen m’n benen kwam. Alsof het hoofdje er al uit kwam. Weer 5 minuten later begon de pijn door m’n ruggenprik heen te komen. Toch een keertje bijdrukken om het niet te heftig te laten worden, maar het was al te laat. Daar lag ik dan. Te puffen of m’n leven ervan af hing. Dus dit waren persweeen.
Met de arts had ik afgesproken om te wachten met persen tot de baby zo laag mogelijk lag. Wel werd alles al in orde gemaakt. De spullen die nodig waren voor de bevalling werden binnen handbereik gelegd en we werden er nog eens doorheen gepraat.
Wat ik nooit had gedacht te willen, heb ik heel de bevalling mee kunnen kijken. Allereerst werd er een spiegeltje gehaald, waarmee ik het koppie al kon zien. Het waren alleen wat donkere haren, maar toen dat koppie ook nog even heen en weer bewoon begonnen de tranen al op te wellen.
Ondertussen moest ik alle weeen wegpuffen, want de ruggenprik was hier niet tegen bestand.
Het kamertje waar de baby na de geboorte onderzocht kon worden lag tegenover me. Deze had een grote glazen deur en erachter waren de luxaflex naar beneden. Ik kon in de weerspiegeling goed zien wat er daar beneden allemaal gebeurde. Toch gek om jezelf zo te zien liggen, maar ik vond het maar wat leuk dat ik het helemaal heb kunnen volgen.
“Bij de volgende wee mag je proberen om mee te persen, zodat je kan ervaren hoe het is” vertelde de gyneacoloog me. Even alle stappen nog langs lopen. Ogen en mond open houden (om alle vaatjes in je gezicht te sparen) en vooral beneden persen en niet in je gezicht. Hmm, moet toch makkelijk lukken.
Daar was dan de eerstvolgende wee. Ik deed precies wat ze zeiden, maar het voelde niet heel krachtig. Hoe vaker ik mocht “proberen” hoe heftiger de drang was om te persen. Dus dit was de oerkracht waar iedereen het altijd over heeft. Het was alsof m’n lichaam het zelf deed. Ik kreeg genoeg tijd om adem te halen en dan moest ik van mijn lichaam weer persen. M’n ogen waren wel open, want ik wilde alles zien, maar de rest van alle regeltjes was ik alweer vergeten. Ik deed gewoon wat m’n lichaam verwachte dat ik moest doen.
Bij de 2e perswee zat ik er al helemaal in. Ik wist wat m’n lichaam moest en ging doen. Nog voor ik er erg in had was er de volgende wee alweer en daar ging m’n lichaam weer. Het wachten met persen tussendoor lukte me al niet. Geloof me, ik deed m’n best, maar m’n lichaam wilde door. Wat er precies gebeurde in deze paar minuten weet ik niet meer precies. Ik weet nog dat het pijn deed en dat ik me eerst niet aan wilde stellen, maar dat de pijnhuiltjes er vanzelf uit kwamen. De tijd tussen de 2e en 3e wee ben ik al helemaal vergeten en ik kan me niet meer herinneren hoe het hoofdje eruit kwam.
Wat ik me nog wel heel goed kan herinneren is dat de arts tegen Maarten zei dat hij de baby eruit mocht tillen. Onder de okseltjes, die nog helemaal opgevouwen zaten, mocht hij de kleine baby optillen en bij mij neerleggen.
Vanaf dat moment ben ik gigantisch hard gaan huilen. Ik ben geen makkelijke huiler en als ik huil is het eerder uit frustratie. Dit was duidelijk een geval van lichamelijke uitputting en heel veel gelukstranen. Ik was ten eerste heel blij dat ik zo’n mooi mannentje bij me had liggen, maar ik was ook blij dat hij er op de manier ter wereld was gekomen zoals ik had gehoopt.
De bevalling van Owen heb ik heel duidelijk meegemaakt, op wat kleine details na. Ik heb dit zelf gedaan en daardoor voelde ik me direct meer verbonden met Owen dan dat ik deed na de geboorte van Morris.
Ik heb nog heel lang na kunnen genieten van de bevalling. Het was lichamelijk wel zwaar en ook het herstel was de eerste week heftiger dan na een vacuumextractie. Ik had spierpijn, alles was opgezwollen, ik had een mega blauwe plek en ik voelde alles als ik rechtop ging zitten. De pijn was gelukkig in een week flink afgenomen en na 2 weken deed ik al alles waar ik zin in had. Ik moest zelfs regelmatig gas terug nemen, omdat ik zo makkelijk m’n gang kon gaan.
 fullsizeoutput_679c
Onderhand is de bevalling al 2 maanden geleden. Nog steeds wordt ik overspoeld door geluksgevoelens als ik terugdenk aan m’n bevalling. Zo’n mooie fijne ervaring dat het was en wat hebben we er een mooi ventje bij gekregen.

1 thought on “Mijn bevalling”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s