Geen categorie

Vergeten zaken

Anderhalf jaar geleden ben ik bevallen van de oudste en z’n kleine broertje is inmiddels een maand oud. Zoveel dingen die ik al vergeten ben van de eerste periode met een baby. Hoewel beide knullen totaal anders zijn, zijn er een paar dingen die altijd hetzelfde zullen blijven.

Hummeltje
Zo’n baby is klein en hulpeloos. Dat is bij elke baby hetzelfde en ben ik ook niet vergeten. Dat het aantrekken van een rompertje lastig is, ben ik niet vergeten. De mate waarin dit is, wist ik niet meer. Het lijkt erop dat hij de eerste paar weken constant in de foetushouding ligt. Z’n armpjes en beentjes ingetrokken, wat het aantrekken van de kleertjes extra lastig maakt. Daarnaast weet hij niet wat hij met z’n armpjes en beentjes aan moet. Hij schopt en slaat om zich heen en, met een beetje pech, slaat hij zichzelf wakker. De rede dat inbakeren zo’n goed idee is.
Door merg en been
Kindjes die huilen kunnen je een vervelend gevoel geven. Het kan irriteren zijn of pijnlijk aan je oren of gewoon zielig voor de baby. Het huilen van je eigen kindje gaat door merg en been. Dit is langzaam minder geworden bij m’n eerste knulletje en heel vaak worden huiltjes ook genegeerd. Onderhand herken ik aan de huiltjes wat er is. Heeft hij echt pijn of is het frustratie? De manier van huilen verraad dit. Het huilen van je eigen baby is anders dan het huilen van een baby van een ander of van een peuter. Het huilen van je eigen baby voel je door merg en been. Daar is niets tegen bestand. Zelfs niet de goedbedoelde raad van moeders en tantes.
Ongemakken
Voor een klein kindje is het een hele verandering om van een veilig warm bad, in de buik van moeder, over te gaan naar de koude buitenwereld. Dat kinderen krampjes hebben wordt wel door de meeste babysites verteld, maar ik heb zo’n medelijde gehad met dat kleine mannetje. Zijn gezichtsuitdrukking vertelde vaak dat hij het moeilijk had om z’n maaltijd te verwerken. Zelfs een te volle buik kon hem ongemakken opleveren.
Het eenzaam in je bedje liggen is voor zo’n hummeltje ook niets. Nadat je hem eindelijk slapend weg probeert te leggen, nadat je hem uren hebt gekroelt, voelt al snel als een slecht idee. Z’n gezichtje vertrekt en de eerste huiltjes worden al geproduceerd. Hij doet het lijken alsof je hem op de harde, koude stenen legt. Het enige wat je dan wilt doen is hem strak tegen je aan drukken, zodat hij de tonen van je hart weer hoort en de geur van z’n moeder weer kan opsnuiven. Misschien dat je het over een paar uur nog een keer wilt proberen, maar voorlopig wil je hem alleen die veiligheid bieden.
Onbekende
Je leeft op een roze wolk en je bent direct verliefd op je baby. Dit is wat iedereen verwacht. Wat alleen vergeten wordt is dat je je kindje moet leren kennen. Het voelde niet alsof ik hem al jaren kende. Het fijne is dat je voldoende tijd krijgt om hem helemaal in je op te nemen. Ik heb regelmatig met de kleine op schoot gezeten om elke centimeter van hem ontdekken. Deze intieme momentjes zorgen ervoor dat de band heel snel groeit en binnen de kortste keren laait de liefde op en voor je het weet word je overmand door de vlinders in je buik.
Stuwing
Ik heb ervoor gekozen om borstvoeding te geven. Naast dat ik nieuwsgierig was hoe dit is, wil ik de dingen ook op zo’n natuurlijk mogelijke manier doen. Dus daarbij hoort borstvoeding. In de eerste week verwacht je dan dat het op gang komt, ook wel stuwing genaamd. Je borsten zijn zo hard als beton en dit doet allemaal erg veel pijn. Na een paar dagen pijn worden je borsten soepeler en wordt het allemaal makkelijker.
Ik heb me flink vergist in de tijd dat het duurt om eraan te wennen. Momenteel zijn kleintje en ik nog heel erg op zoek naar een ritme. De tijden van voeden verandert regelmatig en het duurt even voor m’n borsten hierop zijn aangepast. Momenteel komt de stuwing iedere 2 uur opzetten. Je kan er de klok op gelijk zetten. Naast dat op dat moment alles pijn doet, begint de melk ook spontaan te lopen, mijn toeschietreflex is niets mis mee, en kan ik dus direct een droog shirt aantrekken.
Hatjoe…
Je bekkenbodemspieren zijn niet meer te vertrouwen. Dit is natuurlijk tijdens de zwangerschap al duidelijk. Tijdens de bevalling hebben ze flink wat te voortduren gehad, maar hierna gaat het langzaam beter. Doordat er geen kindje meer op je blaas drukt durf je zelfs zacht te hoesten zonder je benen te kruisen. Tot er een een of andere verkoudheid op je pad komt gaat het dus eigenlijk goed. Maar op het moment van die verkoudheid kan je beter de inlegkruisjes weer pakken. Door al dat hoesten en niezen lijken je bekkenbodemspieren vergeten te zijn wat je in die korte tijd hebt geleerd en pies je weer heel je broek vol op het moment van een hoestaanval.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s