Geen categorie

Aan de wandel

Gister middag wilde ik met de jongens gaan wandelen. De baby wilde al de hele dag niet slapen, dus een uurtje in de buggy zou hem wat ontspanning geven en misschien zelfs zelfs een beetje slaap. Z’n grote broer begon ook langzaam baldadig te worden, dus wat extra ruimte zou hem goed doen.

Toen ik Morris eindelijk z’n nieuwe jas en muts had aangedaan, wat een hele prestatie op zich was, want meneer wilde absoluut van geen van beide iets hebben, bleek ik m’n sleutel kwijt te zijn. Elk kastje open getrokken en elke jaszak doorzocht. Geen sleutel te bekennen en na een hoop frustratie te hebben uitgesproken en de moed me in de schoenen gezakt was, zijn we maar binnen gebleven. Ik beloofde de jongens dat we morgen in de ochtend naar buiten zouden gaan, mits ik mijn sleutels had teruggevonden.

Manlief had in de avond m’n sleutels gevonden. Iemand had voor Sinterklaas gespeeld en had de sleutels in m’n schoenen gedaan.

Na het ontbijt en de nodige koffie ging mama zich klaarmaken om naar buiten te gaan. Snel de buggy uit de auto pakken en dan de jongens in de jassen hijsen, want het is toch wel erg koud. Snel naar de auto, want die grote vent is onderhand zo groot dat hij bij de deurknop kan en zo naar buiten kan rennen. Net op tijd weer terug, want hij stond al in de gang. Dan opeens komt er een bekende geur me tegemoed. Eerst maar een schone luier aantrekken en omdat we er toch zijn ook een warmere trui. Beneden trekken we weer de schoenen aan, de muts over z’n hoofd en die nieuwe jas aan. Er wordt dit keer niet tegengestribbeld.

De kleine moet ook een jas aan. Nog voor ik z’n arm door een mouw heb, ruik ik hier ook een bekend luchtje. Luier nummer 2. Gelukkig stribbelt Owen nog niet tegen bij het verschonen van de luier, dus dat doen we beneden op tafel.

En dan eindelijk zijn beide jongens warm aangekleed en klaar om te vertrekken. Ooh, nog even snel m’n eigen sjaal uit de kast vissen. Ik ren heen en weer en als ik naar buiten loop zie ik de grote knul niet meer. Shit, waar is hij nou. Hij is toch niet de tuin uitgerend. Zeer binnenkort maar een hekje laten plaatsen. Gelukkig stond hij om het hoekje te spelen met z’n knuffel. Voor niets een hartverzakking.

Kleine man gaat aan de wandel en de baby in de buggy. Kijken hoe dit gaat lopen. Voor de deur is een klein speeltuintje, waar hij direct naartoe rent. Alles aanraken, maar hij gaat niet spelen. Zijn doel is blijkbaar echt wandelen. Z’n knuffel wordt ergens neergesmeten en hij vervolgt rustig zijn weg. Bij elke splitsing kiest hij nauwkeurig z’n richting. Hij kijkt een keer links, hij kijkt een keer rechts. Hier gaan we links, dan gaan we rechts. Opeens beseft hij zich dat hij zijn knuffel niet bij zich heeft en kijkt me verschrikt aan, terwijl hij met angst in z’n stem om z’n knuffel gaat. Mama heeft je knuffel gerend en hij is al enige tijd aan het mee liften aan de buggy.

We gaan weer de bocht om. Sneeuw? Ik zie een heel klein vlokje vallen. Na een korte blik op m’n telefoon blijkt het -1 graden te zijn. Geen wonde dat beide jongens al aardig rood aan het kleuren zijn.

wandelenWe lopen langs wat huizen en de grote vent blijft bij een deur kijken, maar toch vervolgt hij z’n weg. Even later rent hij een tuin in en ook daar lijkt hij naar binnen te willen. Ik zeg hem dat we richting huis gaan en langzaam achtervolgt hij mij. Heel langzaam achtervolgt hij mij en bij elke deur blijft hij kijken. Dan maar op de arm. Met een kind op m’n arm en een wagen voor me uit gaan we als een speer naar huis. Jemig, wat is die vent zwaar aan het worden. Weer een stukje zelf lopen. Opeens is alles interessant. Ik wist niet dat een verkeersheuvel achteruit aflopen zo gappig was. Weer til ik hem op en we maken weer wat meters. Als hij lijkt te herkennen waar we zijn zet hij het zelf weer op een lopen, maar het busje dat voorbij komt is ook wel erg interessant. Hup, weer op de arm en nog maar een paar stappen voor we thuis zijn.

Eindelijk stappen we dan ons huis binnen. Beide mannen zijn rood van de kou, maar ooh wat zijn ze vrolijk. Het was een heel avondtuur. Het heeft me een half uur geduurd om het huis uit te komen, om niet langer dan een half uur buiten te hebben gewandeld. In al die tijd zijn we de wijk niet uitgeweest en hebben we alleen wat auto’s kunnen bekijken en wat overvliegende vliegtuigen. Maar nu zijn we moe en gaan we naar ons bedje toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s