Geen categorie

Moederen met beperking

Geboren met een hartafwijking was mijn prognose niet goed. M’n ouders moesten zich klaarmaken voor het ergste. Gelukkig hadden de artsen het fout en 30 jaar later ben ik er nog steeds.

Mijn hele leven ben ik geconfronteerd met mijn hartafwijking. Een openhart operatie op m’n 5e en op m’n 14e, een flink litteken op m’n borst en niet mee kunnen komen met andere kinderen. Het is me niet in de koude kleren gaan zitten.

Toen ik van de kindercardioloog over ging naar de grote mensen cardioloog werd er gezegd dat ze gingen kijken of ik kinderen kon krijgen, β€œwant dat kan met jouw hartafwijking misschien wel niet”. Dit kwam harder aan dan verwacht en ik ben een heel rouwproces doorgegaan. Misschien kon ik wel geen moeder worden….

Naast dat het misschien onmogelijk was om een zwangerschap te voldragen, had ik ook m’n vraagtekens bij het conditionele aspect van moederschap. Zo’n kind kan je niet even een dagje opzij zetten en even bijkomen.

Uiteindelijk kreeg ik groen licht voor een zwangerschap. Al vrij snel zagen we op de test een 2e lijntje. Toen begon het zware werk. De zwangerschap was pittig. Bij de eerste zwangerschap woonde ik in een portiekflat zonder lift. 3 trappen op met een dikke buik ging met veel gesteun en gekreun.

De bevalling moest met veel interventie plaatsvinden. Een ruggenprik en een vacuumpomp zou gebruikt worden.

Doordat dit allemaal zo zwaar was, was ik doodsbang dat ik niet voldoende voor m’n kind kon zorgen. Hoe zou het gaan met de gebroken nachten, hoe zou het gaan als ik weer aan het werk zou gaan. Hoe zou het gaan als die knul groter is. Hoe kan ik m’n dagen doorkomen zonder af en toe een dagje bijkomen.

Toen de eerste knul er was is het me allemaal erg meegevallen. Natuurlijk was het zwaar met de gebroken nachten, natuurlijk was het pittig toen ik weer ging werken en tot nu toe heb ik geen moeite als ik achter hem aan moet rennen (Hij is nog geen 2, dus zo snel gaat het niet).

De tweede zwangerschap was ongepland. Het diende zich eerder aan dan we ons hadden voorgesteld. Ook deze zwangerschap was pittig. Het maakte het er niet makkelijker op dat ik naast een druk knulletje, we ook 2 keer zijn verhuisd. Door de slechte huizenmarkt was het voor ons niet mogelijk om eerst een huis te kopen en daarna die van ons te verkopen. We hebben uiteindelijk een tijd bij m’n ouders gezeten, om vervolgens te verhuizen naar ons grote, burgerlijke eens gezinswoning met enorme tuin.

De bevalling van de tweede knul ging iets makkelijker. Dit keer geen vacuumpomp, maar op natuurlijke wijze. Lees hier het verhaal over deze bevalling.

Na de bevalling knapte ik weer snel op en voelde het alsof ik het weer aankon. En dat bleek ook zo te zijn. De gebroken nachten kom ik door, het weer werken lukt en het achter de grotere knul, terwijl ik de baby in de draagzak heb, gaat me ook goed af.

Natuurlijk heb ik m’n slechte dagen en ben ik driftig op zoek naar de perfecte concealer. De koffiepot draait overuren en m’n haar heeft al in geen weken goed gezeten. Ofterwijl, ik ben mama van 2 kleine knullen. En deze dingen horen erbij. Met of zonder hartafwijking. Elke moeder heeft deze problemen.

Alle twijfels die ik had blijken niet nodig geweest te zijn. En elke dag weer, als ik weer wat overwonnen heb, voel me ik een supermoeder. Ik heb er nu vertrouwen in dat ik mijn knullen groot kan brengen. Natuurlijk ben ik bang voor alle obstakels die nog komen, maar ik heb er vertrouwen in dat m’n lichaam het aan gaat kunnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s