Geen categorie

De eerste sprong

Met 2 kinderen in huis kan het nog weleens zijn dat er 2 kinderen hun dag niet hebben. Dit betekent ook dat moeder haar dag niet heeft. Volgens het boek “oei ik groei” kan een huilerige baby te maken hebben met sprongentjes. 

Iedere nieuwe ouder krijgt het boek oei ik groei wel een keer onder z’n neus geschoven. In dit boek staat over het fenomeen “sprongen” geschreven. De ontwikkeling van een kind gaat niet geleidelijk, maar schokkerig ofwel in sprongen. Deze mentale sprongen worden aangekondigd door de drie H’s; huilerig, hangerig en humeurig. Na de sprongen zou het kind een aantal nieuwe ontwikkelingen hebben ondergaan en zie je opeens dat je kind een hoop nieuwe dingen kan.

Er is veel verdeeldheid over het boek. De ene zweert erbij en de ander vindt het grote onzin. Waar ik op dat spectrum zit ben ik nog niet over uit. Aan de ene kant worden in het boek nieuwe vaardigheden beschreven die m’n baby al een hele tijd doet en aan de andere kant worden er vaardigheden besproken die mijn kleine man in de verste verte nog niet aan toe is. Waar ik het wel mee eens ben is het moment van de sprongen. De oudste was eigenlijk altijd humeurig, huilerig en/of hangerig op de momenten dat het boek dit aankondigde. Dit heeft me door vele moeilijke dagen heen weten te slepen. M’n moeder vertelde me vaak dat ik als kind geen sprongentjes had. Op de vraag of ik huildagen had reageerde ze positief. Doordat ik het sprongen noem weet ik dat het over gaat en dat m’n kind na die periode weer een stuk gezelliger is.
Momenteel hebben beide jongens last van een sprong/huildag. Het kost me veel energie, bakken koffie en ’s avonds een lekker glaasje wijn om me aan het eind van de dag nog mens te voelen. Tussendoor merk ik dat ik regelmatig bijna m’n geduld verlies. Vooral als na een uur de oudste op bed proberen te krijgen de oudste eindelijk rustig is en de jongste zich aandient. Meneer heeft weer honger. Zodra je dan 5 minuten aan het voeden bent hoor je weer dat kleine kinderstemmetje om je roepen.
Nu zijn sprongen nooit leuk, maar je sleept je er doorheen. De eerste sprong echter…. M’n man heeft altijd geroepen dat ” de eerste sprong is het ergste”. Hier is niets over gelogen.
De eeste sprong is voor zowel kind als moeder geen leuke dag. De sprong duurt duurt een week, maar er is 1 dag die echt extreem is. Niets is goed, alles is huilen of eigenlijk krijsen. Er is geen aanleiding voor dit gehuil en er zijn maar weinig dingen waarmee je je kind tot bedaren kan brengen. Het enige wat je kan doen is je baby stevig vasthouden en rondjes lopen. Als net bevallen mama die vele korte nachten kent is dit niet te doen.
Als nieuwe moeder (want ook bij m’n tweede voelde ik me nieuwe moeder) is de eerste weken zoeken. Eerst concentreer je je vooral op de baby. Kraamzorg doet je huis, zorgt voor minimale chaos in huis en zegt dat het heel normaal is dat je in bed blijft liggen (of beter,schrijft je NU een half uurtje slapen voor). Als kraamzorg weg is heb je, met een beetje geluk, manlief nog thuis die je her en der helpt. Dan opeens is de tijd aangebroken dat hij ook weer naar z’n werk moet. Je probeert zo goed als je kan het huishouden te runnen. Je bent tenslotte altijd thuis, dus je kan niets anders dan tegen de rommel aankijken waar je nooit aantoe komt. Als beide kinders slapen probeer je snel het huis weer toonbaar te maken. Op het eind van de dag ben je zover dat je huis redelijk toonbaar is. Als manlief dan thuiskomt kan hij nog even met de kinderen knuffelen en uitgeteld plof je samen op de bank. Hij heeft tenslotte ook een gebroken nacht gehad.
De dag van de eerste sprong…. Je krijgt geen moment rust. Hoewel je aankijkt tegen de verzameling autootjes die verspreid liggen door de kamer, de geur van de luiers de slaapkamers bedwelmen en zelf nog geen koffie of koek hebt kunnen nemen zit jij met je kind. Zit is overdreven. Je staat met je kind. Je loopt rondjes door de kamer of hobbelt wat op en neer. Je hebt alle kinderliedjes al geneuried en je hebt rauwe vingers van het aaien van z’n bolletje.
Als hij na de 10e keer voeden loslaat en weer begint met huilen, staat het huilen mij ook nader dan het lachen. Ik voel zelfs al de eerste tranen opwellen.
Bij beide jongens heb ik de hulptroepen ingeroepen. Het was nodig!
Op het moment dat m’n ouders voor de deur stonden om het wandelen en knuffelen over te nemen had ik het gevoel weer adem te kunnen halen en met de nodige knuffels van m’n oudste kerel kon ik er weer helemaal tegenaan.
Die avond ben ik vroeg naar bed gegaan en de dagen erna zag ik inderdaad een grote verandering in m’n kleine jongen. Het eerste lachje zorgde ervoor dat ik alles vergeten was en dat ik weer nieuwe energie kreeg. De volgende sprong ben ik helemaal klaar voor, al staan m’n ouders nog altijd op speed dial. Gelukkig zijn alle sprongen niet zo erg als de eerste sprong.
Hoe denk jij over sprongentjes en hoe heb je de eerste ervaren?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s