Geen categorie

Hoe overleef ik twee onder twee

Ik heb hardop gezegd dat ik m’n kinderen niet snel op elkaar wilde. Natuurlijk bleek ik, 2 weken nadat ik dit gezegd had, weer zwanger te zijn. M’n eerste knul was 9 maanden en dus zouden de kinderen anderhalf jaar schelen. Dat is even slikken. Nu vind ik het heel gezellig in huis en, hoewel het pittig is, vind ik de uitdaging onwijs leuk. Wel is het aanpoten en keuzes maken.

Mijn oudste heeft last van grijpgrage handjes. Hierdoor werden er in het oude huis steeds meer dingen weggehaald en hogerop geplaatst.2under3 In het nieuwe huis hebben we er bij voorbaat al rekening mee gehouden dat we straks 2 kinders hebben die de boel kunnen afbreken. Gezellige kaarsjes en vaasjes op tafel is geen optie. Ook een staande lamp vind je hier niet.
De schemerlamp hangt aan de muur, kasten staan vast aan de muur en schilderijen hangen hoog.
Momenteel zijn we bezig om de boel wat op te leuken. Binnenkort hoop ik klaar te zijn met de metamorfose van de woonkamer. Als het zover is kan je een blogje verwachten met mijn hufterproef ingerichte woonkamer

In de eerste periode met een kleintje heb ik veel gebruik gemaakt van een draagzak. Zowel binnen als buitenhuis had ik de kleine jongen op m’n buik hangen. Een duowagen zou niet in onze auto passen. Met de draagzak en een buggy kwamen we een heel end.
Een tijdje geleden hebben we een fietskar gekocht. Deze kan ook prima gebruikt worden als wandelwagen. Hij is erg comfortabel voor zowel de jongens als mij, aangezien hij is voorzien van grote luchtbanden en goede vering. Nu kunnen we weer stukken gaan wandelen, een eindje fietsen en wonder boven wonder pas hij in de auto.

2under1

Onze oudste jongen is een doe-het-zelfver. Papa en mama mogen er niet bij helpen. Dit komt nu goed uit. Hij kan al heel veel zelf. Natuurlijk brengt dat ook veel gevaren met zich mee, maar ook flink wat gemakken. Zo kan de oudste zelf trappen lopen. Het is meerdere keren voorgekomen dat hij toch de trap op is gegaan, terwijl ik aan het voeden was. Even niet opletten of alles dicht zit en meneer zit al boven. Nu loopt hij vrij soepel de trap op en af. Als ik alleen ben en er wordt een luierronde gedaan of beide knullen moeten naar bed, dan gaat grote broer zelf de trap op.

Ik begin langzaam te accepteren dat ik het niet alleen kan. Hoewel ik graag supermom wil zijn en alles op orde wil hebben moet ik accepteren dat het huis soms een rommeltje is. De gezonde maaltijden zijn vervangen door een simpel gerecht (hoewel die steeds gezonder worden) en de strijk is niet altijd gedaan.
Als het even allemaal niet lukt is m’n eerste hulplijn m’n ouders. Bij het sprongentje van de jongste waren zij diegene die toe kwamen snellen om wat extra knuffels te geven.

2under2

Het enige wat ik nog mis is af en toe tijd voor mezelf. Me rustig opmaken, m’n haar leuk doen. Een warm bad om m’n spieren los te weken, omdat er een kleine knul de hele tijd in m’n armen wilde slapen. Ja, zelfs zoiets simpels als dit blogje schrijven, zonder dat iemand caps-lock of tab indruk (dit stukje is letterlijk meerdere keren geschreven door dit) is iets wat ik erg mis. Waar ik vroeger uren over kon doen, moet nu snel gebeuren. Daarom een vluk einde, omdat er om een voeding wordt gevraagd.

Wat is de grootste verandering in jouw leven sinds de komst van je kindje?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s