mama

Hoe al mijn idealen die niet uitkwam en in één kast passen.

Voor ik aan het moederschap begonnen was had ik een aantal idealen. Voor mij was het duidelijk wat voor moeder ik zou worden. Mijn kinderen zouden de vrijheid krijgen om dingen te ontdekken en ik zou ze de structuur in hun dagelijks leven bieden. Daarnaast worden er vanaf de eerste hapjes zelfgemaakte maaltijden op tafel gezet en wordt er gezellig, met het hele gezin aan tafel gegeten.

Tot zover gaat het nog redelijk. Ik laat de oudste al vaak lekker z’n gang gaan. En de glinstering in de ogen van de kleinste, als hij z’n broer ziet ravotten, zie ik dat hij ook binnen de kortste keren z’n grote broer gaan volgen. Mijn man en ik proberen zoveel mogelijk structuur voor de jongens neer te zetten en hoewel we soms een kant en klare pizza de oven in gooien, staat er vaak een gezonde, zelfgemaakte maaltijden op de gedekte tafel.

Toch is er een eye-sore in de huiskamer die precies weergeeft hoe ik het niet voor ogen zag. Ik kan hier een hele lijst van principes opnoemen die in deze kast worden weergegeven.kast3

  • Mijn huis wordt niet aangepast aan de kinderen. Zij moeten leren hiermee om te gaan
  • Alleen houte speelgoed. Plastic doen we niet aan
  • Niet alleen maar auto’s. De jongens moeten ook met niet jongens gericht speelgoed spelen.
  • Speelgoed moet netjes opgeborgen zijn, zodat het niet altijd in het zicht is.

En toch zie je dat dit niet goed gelukt is. Dit is mijn realiteit en eigenlijk heb ik me er bij neergelegd. Hoewel het op het eerste gezicht geen grote en heftige idealen zijn, waren ze voor dit gezin toch iets te hoog gegrepen.

Maar hoe is het zo ontstaan?
Mijn jongen blijkt een grotere onderzoeker te zijn dan andere kinderen in mijn omgeving. Als ik met andere moeders praat hoor ik vaak “ooh, dat deden die van mij nooit”. Eerst dacht ik dat ik te makkelijk was omdat ik geen zin had om hem steeds te moeten corrigeren. Nu zie ik dat de onderzoeksdrang van m’n zoon veel groter is dan tegenaan te corrigeren is. Door hem steeds weg te halen bij dingen waar hij niet aan zou mogen zitten zou ik hem juist beperken.

Geen plastic heb ik al snel laten varen. Heb je gezien hoe duur al dat houte speelgoed is? En ook is de keuze veel kleiner. We zouden dan maar 4 auto’s hebben.
En dat brengt me op het volgende punt. Auto’s! Meneer is dol op auto’s. “Mama mooi auto?” roept hij als hij z’n favoriete auto niet kan vinden en ik moet helpen zoeken. Probleem is dat ze allemaal favoriet zijn en ik dus elk autootje moet laten zien. Waar de liefde voor auto’s vandaan komt weet ik niet. Hij was veel bij m’n zus en ouders, waar veel meisjesspeelgoed te vinden is. Toch pikte hij feilloos de autootjes er tussenuit of iets dat erop leek. Al snel besefte ik dat ik er veel beter aan deed om een leuke simpele plastic, felgekleurde auto te kopen dan hem iets te geven wat in mijn ogen mooi is. Maar zeg nou zelf, zo’n kiepauto is toch schitterend!

Het laatste punt hoop ik ooit nog eens te verwezelijken. Het speelgoed niet in beeld. Het liefst wil ik ’s avonds een kastje dicht doen en een vt-woon magazine huiskamer hebben. Dat we de boekenkast hebben omgetoverd tot speelkast heeft te maken met die grijpgrage handjes. Waar ooit grote, dure studieboeken stonden, staan nu de plastic auto’s. Als daar chocoladehandjes langs gaan is het niet zo erg. Ik heb de goede intentie om deurtjes voor dit deel van de kast te plaatsten en dat gaan we dus doen als we er tijd voor hebben. Wie weet dat ik volgend jaar aan dit klusje begin.

Welke idealen heb jij laten varen?

4 thoughts on “Hoe al mijn idealen die niet uitkwam en in één kast passen.”

  1. Heel herkenbaar geschreven. Ja ik had daar ook ooit een post over geschreven. Het begint inderdaad met speelgoed. Ik was ook iemand die dacht alles uitgepuzzeld te hebben voor onze oudste. Al voordat ze geboren was….Met plastic speelgoed spelen is er één van. Haar kamer staat vol met plastic speelgoed. Ik had ook altijd dat ‘romantische’ beeld van dat er alleen houten speelgoed in huis kwam. Niet dus. Op een gegeven moment zijn jouw idealen niet meer die van je kinderen en dan moet je ‘loslaten’. Ik ben wel losser geworden. Zal me nu een worst wezen of het speelgoed in zicht staat of niet. Hier wonen kinderen en dat is geen geheim. Als een ander zich er aan stoort, dan is dat jammer. Ik ben al blij dat ze haar eigen rommel opruimt 😅. Ik zou zeggen: lang leve de kids! Voor we het weten hebben ze het nest verlaten en krijgen wij misschien spijt van bepaalde dingen… enjoy the adventure!

    Like

    1. Leren dingen loslaten is wel belangrijk als je kinderen hebt inderdaad. We enjoy big time! Ik zie nu ook in waarom het voor knul veel beter is

      Like

  2. Leuk om te lezen hoe dit bij anderen gaat. Ik had me voorgenomen dat het huis niet vol zou staan met speelgoed. En dat is gelukt. Je ziet wel wat, maar het is opgeruimd en daardoor blijft het netjes. Ik ben niet anti-plastic. Maar ik vind het gewoon lelijk. Vaak ook door de felle kleuren. Dus datgene wat in zicht is, is van hout. Of het zijn boeken. En dat straalt al meer rust uit. En ik wissel speelgoed af. Dan leg ik iets weg en haal het een paar weken later weer te voorschijn. Is het weer ‘nieuw’.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s