persoonlijk

Een dag uit m’n leven #4. Strijken, festival en uit eten met de kleintjes

Ik ben mijn blog begonnen, omdat ik de tijd met mijn kleintjes wilde vastleggen. Niet zomaar vergeten hoe het ging, maar terug kunnen lezen hoe het was. Vandaag een dagje uit met het gezin.

De laatste weken heb ik het extreem druk. Ik werk onregelmatig en dus kan het nog weleens voorkomen dat mijn werkdagen oneerlijk zijn verdeeld. Dit keer was het wel heel extreem hoe oneerlijk die verdeling was. Eerste twee weken van april 1 dienst gehad en afgelopen weken heel veel gewerkt. Ik ben dus moe, heb m’n man al dagen niet meer gezien en ben wel toe aan een uitje.

 

bevr01
Spelen met mama d’r telefoon is toch leuk. Vooral als er dan selfies worden gemaakt.

 

Vanmorgen werden we gelukkig niet vroeg gewekt. Kleine man kwam ons pas om 7.30 wakker maken en ik heb nog een uur in bed kunnen knuffelen met de jongste knul. Na al dat werken was ik erg moe, maar ook lijkt mijn cyclus weer langzaam op te starten nu ik gestopt ben met de borstvoeding. M’n buik doet enorme pijn en m’n hoofd is foggy. 2 paracetamol was nodig om een beetje m’n dag door te komen.

De rest van de ochtend hebben we niet veel gedaan. Zoals ik al zei waren m’n weken goed gevuld met werken en dus heb ik ongeveer 3 weken aan strijk liggen. Nadat de jongste weer op bed was gelegd ben ik samen met manlief en de oudste naar de zolder vertrokken om hier een begin aan te maken. Wel erg gezellig als er 2 mannen je vergezellen bij zo’n klusje.

Ik had me een paar dagen terug al voorgenomen om vandaag iets te ondernemen. Eindelijk weer eens met het gezin erop uit. Omdat het bevrijdingsdag is zijn er natuurlijk voldoende plekken om naartoe te gaan. Uiteindelijk zijn we in Rotterdam uitgekomen. Ik had op de site gezien dat ze een foodcourt hadden, dus dat leek me wel leuk en te doen met twee kleine kindjes. Alleen een hapje eten, op afstand genieten wij van de muziek en vervolgens weer naar huis.

We zijn met ov naar rotterdam gegaan. Eerst met de auto om het laatste stukje met de metro te doen. Onze knul houdt van alles wat snel gaat, wielen heeft of groot is. Een metro is dus heel gaaf. We zijn nog niet begonnen om het verschil tussen metro en trein uit te leggen, dus meneer heeft de hele weg “trein, mooi!” geroepen. Hij was zo onder de indruk. Het festival en vooral de drukte was nog indrukwekkender voor hem. Achter zijn knuffel verscholen keek hij zijn ogen uit. Net na 5 over vijf zijn wij een rondje gaan lopen over het terrein. Toch wel erg druk en ook het muntjessysteem maakt het minder aantrekkelijk om daar een hapje te nemen. De lange rijen voor de kassa en man en kinderen die in dit soort situaties weinig geduld hebben ervoor gezorgd dat we onze weg vervolgd hebben richting de bekendere restaurantjes in Rotterdam.

Nog voor we het festivalterrein af zijn is de jongste al in slaap gevallen en ook de oudste zit stilletjes om zich heen te kijken in zijn wagen. Tijdens het wandelen pakt grote broer de wagen van zijn broertje vast. In al die drukte let hij nog op zijn kleine broertje.

Wij gaan niet vaak uit eten met de kinderen, dus ik ben ergens wel blij dat ze moe zijn. Hopelijk zijn ze dan tijdens het eten ook wat rustiger. We manouvreren onze twee buggys een vol restaurant in en onze kleine knul wordt weer wakker. Door het restaurant personeel worden we super geholpen en de bediening is ook super snel. Het tempo dat je moet hebben met de kinderen. Er werd snel wat lekkers ingeschonken voor iedereen. Een wijntje voor mij, papa een biertje, chocolademelk voor onze grote man en een fles melk voor de kleine knul.

Ik heb heerlijk genoten van een vegetarische ravioli, manlief had een sappige burger en de kleine man had patatjes, kipnuggets en appelmoes, maar vooral patatjes!

Als we thuis komen is iedereen moe. De kinderen gaan één voor één naar bed en wij ploffen op de bank.
‘savonds kijken we nog een docu over het noorderlicht. Iets wat we zijn gaan opzoeken voor onze huwelijksreis. Het noordenlicht te zien krijgen is een bijzonder iets. Niet alleen moet je boven de poolcircel zitten, maar de weersomstandigheden moeten ook goed zijn. Daarnaast is het afwachten of het licht zich aan de hemel zal laten zien. In de docu vertelt een man, die al maanden in een koud dorpje woont, dat hij een jaar heeft moeten wachten om het te zien. Ikzelf heb van meerdere mensen die jaren achtereen er op vakantie gaan gehoord dat ze na 6 jaar pas dit geluk hebben gehad. Wij hadden een week de tijd om het noorderlicht te spotten. We mogen ons dus als geluksvogels bestempelen dat we in die week de mooiste beelden aan de hemel hebben gezien. Zo’n enorm tafereel dat het was. Indrukwekkender dan ik me had voorgesteld. Hoewel het ons dus al gelukt is om het te zien staat het weer bovenaan m’n bucketlist.

En met die gedachte vertrekken we samen naar bed. Moe, maar voldaan na zo’n gezellig dagje.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s