persoonlijk

Een dag uit m’n leven #5. Moe, misselijke en hartkloppingen

Ik ben mijn blog begonnen, omdat ik de tijd met m’n kleintjes wilde vastleggen. Niet zomaar vergeten hoe het ging, maar terug kunnen lezen hoe het was. Vandaag een dag vrij na extreem drukke weken. Al langer moest ik wat inleveren, maar vandaag ben ik helemaal op.

Soms vergeet ik nog weleens dat ik niet alles kan. Als hartpatiënt heb ik geleerd de dingen op m’n eigen tempo te doen. Rennen en fietsen gaat gewoon wat langzamer. Dat ik niet m’n hele week vol moet proppen vergeet ik met enige regelmaat. Zo had ik afgelopen week een aardig drukke werkweek, met daarnaast vele extra activiteiten. M’n blog heeft er een beetje om geleden, maar ook ik ben er niet op vooruit gegaan. Na een drukke week moet ik m’n eerste vrije dag verplicht uitrusten.

Zaterdag ochtend. De dag ervoor hadden we een feest en de kinderen zijn blijven logeren bij m’n schoonouders. Ik zou kunnen uitslapen, maar uit gewoonte ben ik om 7u wakker. Nog wat filmpjes op bed kijken en dan gaan we samen ontbijten. Lekker uitgebreid en ontspnnen. Het huishouden is net als ikzelf verwaarloosd, dus nog voor de kinderen worden teruggebracht halen we een bezem door het huis.

Als eindelijk de deurbel gaat ren ik naar de deur. Hoewel het lekker tustig was in huis mis ik de kinderen enorm. Even is de grote knul verlegen en verschuilt hij zich met z’n knuffel in de schouders van opa, om vervolgens op de grond te springen en…. naar papa te rennen. Het is zo’n papa’s kindje. De jongste wordt al slapend uit de auto gehesen en direct op bed gelegd. Met opa en oma praten we nog wat na over het heerlijke logeerpartijtje.

Als beide jongens slapen beginnen manlief en ik aan de rommel in de kast. Al snel komt er orde in de chaos en we gooien flink wat weg. Heerlijk zo’n grote opruimbeurt. Maar waar ik hier meestal energie van krijg, geef ik het nu na een half uur al op. Benauwd plof ik op de bank en het komende uur voel ik meer hartkloppingen dan gebruikelijk.

Iets waar ik vroeger regelmatig mee te maken heb is de laatste jaren iets wat nog sporadisch voorkomt. M’n energie kan ik beter verdelen, maar terwijl ik uitgeput op de bank zit merk ik dat ik oververmoeid ben. De laatste dagen was ik al vaker misselijk van de moeheid, maar het werk ging door, voor een vriendin heb ik d’r bruidstaart gemaakt, voor het feest moest een geschikte outfit gekocht worden en ook blijven de kinderen natuurlijk om je vragen. Alles bij elkaar maakte het dat ik nu op ben. Het kost me wel wat moeite dit te accepteren, maar ik kan niet anders dan me eraan overgeven.

 

Als manlief vraagt om met de kinderen naar het bos te gaan sla ik dit af. Onze oudste is helemaal weg van het bos en de jongste kijkt buiten ook altijd z’n ogen uit. Ik zou erg graag meewillen, maar op dit moment staat mijn lichaam dit even niet toe. De benauwdheid die ik bij iedere stap voel en de hartkloppingen die komen als ik me een klein beetje inspan zegt voldoende. Ik moet nu echt rust nemen. Samen met de jongste plof ik weer op de bank. Ik kan alleen maar blij zijn dat m’n man nu thuis is, al lijkt het er vaak op dat ik opeens in stort als het kan. Vroeger was ik altijd ziek in vakanties, later werd ik moe op m’n vrije dagen en nu dus ook weer zo’n moeie dag in het weekend waarin ik echt niets gepland heb staan. Nu ik me eraan toegeef valt er een last van m’n schouders af en voel ik me gelijk wat beter.

nr05

’s Avonds maak ik nog snel even het eten klaar. Soep met een broodje was al gepland, dus dat durf ik nog wel op me te nemen. De jongste krijgt ook een hapje wat we nog in de vriezer hadden staan en de oudste drinkt zijn soep netjes uit z’n beker. Als de soep over tafel wordt gesmeerd (klieren met eten is hét teken dat meneer er klaar mee is) gaan we ons klaarmaken voor bed. De jongste is zo weg. Zodra hij in z’n bed ligt gaan de ogen al bijna direct dicht. Heerlijk zo’n makkelijke slaper. De oudste is er iets moeilijker in. Hij speelt nog wat op het bed van papa en mama en daarna speelt hij het spel “kijk eens hoe goed ik m’n kamer af kan komen”. Na wat flinke doorzettingsvermogen (we houden z’n deur dicht, dat het spel niet meer gespeeld kan worden) gaat hij toch in z’n bed liggen. Nog wat kletsen met z’n knuffels en spelen met de speelgoed in zijn kast, maar dan valt hij ook eindelijk in slaap.

Ouderwets kijken wij weer wat oude afleveringen Friends. Dit blijft leuk! Na een aantal afleveringen vertrekken wij dan ook naar bed. Morgen hoop ik nog wat energie te hebben om met de jongens te kunnen gaan zwemmen.

Ik heb een aangeboren hartafwijking. Door 2 operaties heb ik nu een behoorlijk goede conditie en kan ik nu een normaal gezisleven leiden. Lees hier over deze operaties

2 thoughts on “Een dag uit m’n leven #5. Moe, misselijke en hartkloppingen”

  1. Ik vind het een mooi geschreven herkenbaar blog… Ik heb zelf de ziekte van crohn en merk ook dat ik mijn energie soms enorm moet verdelen… Goede en slechtere tijden…

    Like

    1. Dank je wel. De ziekte van crohn is voor mij niet heel bekend (alleen wat google mij vertelde). Het lijkt me lastig dat je die opvlammingen zomaar kan krijgen, of zie jij ze aankomen?

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s