Geen categorie

Mijn gewicht

Vanmorgen stapte ik weer eens op de weegschaal. Nog waren er een aantal zwangerschapsgrammen die ik er graag af zou willen hebben. Geen kilo’s, geen rollen. Gewoon een aantal grammen, om terug te komen bij mijn oude gewicht. Vanmorgen had ik dit gewicht eindelijk bereikt.

Wat betreft mijn gewicht durf ik niet altijd een boekje open te doen. Ik zit op gezond gewicht. Met een BMI van 19.5 zou je het zelfs een beetje laag kunnen noemen (voor een blank persoon is 20 tot 25 een gezonde bmi). Dit gewicht heb ik niet bereikt door dieeten of overmatig sporten. Ik heb dit gewicht bereikt door veel achter de kinderen aan te rennen en te luisteren naar mijn hongergevoel en wat mijn lichaam zei nodig te hebben. Ik eet voornamelijk volvette producten (op de 2 glazen cola light na) en verder eet ik waar ik trek in had. Soms was dit een salade en een andere keer een zak chips.

 

gewicht.jpg

Terwijl ik dit opschrijf speelt er een droevig muziekje op spotify af en dat is ook precies de muziek die bij dit verhaal past. Hoewel ik ergens trots ben op het bereiken van mijn oude gewicht doet het zien van een lager getal op de weegschaal een doosje in mij open die ik het liefst zoveel mogelijk gesloten laat. Dit is precies een onderwerp waar ik liever niet over praat.

Ik praat vrij over mijn depressie en dat mijn dysthymie (chronische depressie) veel effect op mijn leven heeft gehad. Dat mijn depressie ook effect op mijn gewicht heeft gehad vind ik nog steeds moeilijk om over te praten. Misschien omdat het zo’n hardnekkige ziekte is die zo moeilijk uit je hoofd te krijgen is. Een ziekte die zo snel door mensen als iets glamourvols wordt gezien, terwijl het een hel is te doorstaan.

De ziekte waar ik over spreek is de ziekte die bij vele mensen bekend is als de ziekte voor jonge meiden die het liefst zo dun mogelijk willen zijn. Anorexia Nervosa is een ziekte die ijdele meisjes doet stoppen met eten.

Wacht, als dit je beeld is van een eetstoornis hoop ik echt dat je nog een aantal docu’s gaat kijken. Het beeld van een eetstoornis heeft geen goude randje. Het is niet de overdaad aan complimentjes die ervoor zorgen dat je verder en verder in de ziekte zakt. Het zijn die sporadische complimentjes die je ziekte aangrijpt om te blijven bestaan, terwijl je de zorgen van je omgeving ziet en ervaart. Het enige wat je kan doen is proberen om een hand boven water te steken in de hoop dat iemand deze grijpt. De hand boven wat steken is op dat moment het stoerst waartoe je in staat bent. Hoewel een ander zegt dat je gewoon een bord patat moet opeten en weer voor het geluk moet kiezen (ik haat die opmerking) is er een stem in je die ervoor zorgt dat je het gevoel hebt nog ergens controle over te hebben, terwijl je het gevoel hebt dat je je aan niets meer vast kan houden.

Mijn eetstoornis

Mijn eetstoornis begon op mijn 23e. Ik was geen tiener die door alle glamour magazines dun wilde zijn. Ik had niet een vertekend zelfbeeld die uit alle macht mijn onzichtbare vetrollen wilde verwijderen. Ik was door mijn depressie alle grip op het leven kwijt en de grip op het eten en mijn gewicht was op dat moment het enige wat ik nog had.

gewicht1

Doordat ik lange tijd een grote interesse in voeding heb gehad, ben ik begonnen aan de studie voeding en dietetiek. Helaas was dat voor mijn niet het beste jaar en heb ik mijn opleiding na een jaar gestopt. Mijn interesse in voeding heeft eigenlijk altijd stand gehouden. Ik denk dat dit ook de reden is geweest dat ik mijn zo ben gaan richten op voeding toen het met mij niet goed ging. De eetstoornis begon onschuldig en ik kon mezelf lange tijd voor de gek houden. Toen ik echter de mijlpaal van een BMI van 17,5 had bereikt (met een BMI lager dan 17,5 kan je de diagnose Anorexia Nervosa krijgen volgens de DSM IV), was het niet meer goed te praten. Ik moest mijn gewicht onder controle zien te krijgen. Op dat moment merkte ik hoe erg de eetstoornis mij in mijn greep had. Ik kon niet meer normaal gaan eten, ik kon mezelf niet meer in de hand houden als ik een boterham moest eten.

Therapie

Ik heb voor mijn eetstoornis meer dan een jaar therapie gevolgd en met de therapieen die erop volgde kreeg ik mijn depressie onder controle. Mijn eetsoornis is al lange tijd onder controle. Ik eet waar ik trek in heb. De ene keer is dat een bezoekje aan de Mac Donalds, soms eet ik een salade, ik vergeet weleens te lunchen en soms pak ik een gezonde salade. Dit is voor mij een gezond eetpatroon. Niet focussen op wat je eet, maar je goed voelen bij hetgeen dat je eet. Een verzadigd gevoel hebben na de maaltijd, een keer vol zitten, een keer nog trek hebben na het eten. Soms/vaak heb ik geen behoefte aan de lunch. Met gezond verstand kan ik deze overslaan of vervangen waar ik op dat moment wel trek in heb. Niet omdat ik daardoor calorieen misloop, maar omdat ik en mijn lichaam daar op dat moment behoefte aan hebben.

Mijn eetstoornis is al lange tijd onder controle. Ik zeg het nog maar eens. En toch is er het stemmetje die mij af en toe probeert over te halen. Het zien van een lager getal op de weegschaal geeft dit stemmetje weer stof om over te praten.

4 thoughts on “Mijn gewicht”

    1. Dank je. Een mentale ziekte is heftiger dan lichamelijk denk ik soms. En het zal nooit helemaal verdwijnen. De angst blijft altijd dat het weer terugkeert.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s