mama, persoonlijk

Mijn kinderwens en de weg er naartoe

Veel meisjes hebben al van jongs af aan een hele sterke wens om moeder te worden. Tegenwoordig spreek ik veel vriendinnen die totaal geen behoefte hebben aan het krijgen van kinderen. Ik vertel je hoe dat voor mij was en hoe de weg naar mijn prachtige kindjes was.

Ik heb altijd al geweten dat ik moeder wilde worden. Ik was geen meisje dat met poppen rond liep of altijd een knuffel bij me had. Toch was het moeder zijn al vroeg in mij aangewakkerd. De kleine kinderen uit mijn buurt nam ik altijd onder mijn hoede. Ik nam mijn kleine buurmeisje altijd op mijn armen en ze ging overal mee naartoe.

Ik had mijn weg naar het moederschap al uitgestippeld. Het liefst wilde ik jong moeder worden. Als begin twintiger zou ik mijn eerste kind krijgen. Een meisje natuurlijk en een aantal jaar later zou er nog een broertje of zusje komen.

Wat ik toen nog niet besefte is dat de weg naar het moederschap niet zo vanzelfsprekend is. Geboren met een hartafwijking heb ik mijn hele leven onder controle gestaan van een cardioloog. Op mijn 18 ging ik naar de adolescenten cardioloog. Deze arts vertelde mij dat de gesprekken zouden kunnen gaan over uitgaan, vriendjes en zwanger worden. Want, zo vertelde hij mij, misschien kan je met je hartafwijking wel helemaal geen kinderen krijgen. Ik moet eerlijk gezegd zeggen dat ik niet weet of hij precies deze woorden gebruikte, maar dit is wat ik heb gehoord.

Geen kinderen krijgen? Geen kinderen? geen moeder? Het woordje misschien verdween langzaam uit datgeen wat de arts had gezegd en ik geloofde dat ik geen kinderen kon krijgen. Ik had vrienden om me heen die het advies kregen nooit zwanger te worden of zelfs een zwangerschap af moesten breken, omdat het met hun hartafwijking levensbedreigend zou zijn.
Adoptie begon langzaam mijn interesse te wekken. Mijn beste vriendin (link tatoo) is op 3 jarige leeftijd geadopteerd en ik vond dat zo mooi. Opeens was mijn toekomstbeeld aangepast met een kindje dat van ver kwam, niet mijn ogen en een andere huidskleur had, maar mij toch mama noemde.

Op mijn 20e leerde ik mijn man kennen en een jaar later hadden we verkering. Vanaf dat moment begon mij moederhart weer sneller te kloppen. Was het omdat ik rond de leeftijd was dat ik kinderen wilde? Was het omdat ik met diegene was, waarmee ik mezelf oud zag worden? Hoewel we het er toen over hadden dat we beide adoptie iets moois vonden en dit onszelf wel zagen doen, begon het bij mij steeds meer te kriebelen om samen met hem een kindje te krijgen.

Maar hoe zat het eigenlijk met mijn gezondheid. Mijn man zat in zijn laatste jaar van zijn studie geneeskunde toen wij verkering kregen. Hij kon mij duidelijk uitleggen wat mijn afwijking precies inhield en een simpele vertaling te geven van wat de artsen mij vertelde. Zo had hij een verslag van mijn afwijking gevonden, waarin stond dat ik een normale levensverwachting had, met ook een normale levensloop. Daarin zou een zwangerschap ook passen. Ook de cardiologen bevestigden dit in één van de opvolgende bezoekjes.

Na 5 jaar verkering zijn we getrouwd. Onderhand wilde we allebei een gezin en bij mij waren de kriebels zo groot dat ik niet kon wachten op een zwangerschap. Eerst naar de arts, om de bevestiging te krijgen dat mijn lichaam het aan zou kunnen. Een groot onderzoek zou ik krijgen. Mijn zus had al onderzoek laten doen naar erfelijkheid tijdens haar zwangerschap en mijn hartafwijking zou niet erfelijk zijn. Ik zou nog een groot lichamelijk onderzoek moeten. Een echo, ECG en een fietstest. Vol in spanning ging ik naar het gesprek van de arts die mij de uitslag zou geven. Met een boven gemiddelde conditie had ik een dikke GO.

Ooh my….. Ik kon het me nog moeilijk voorstellen dat we er voor zouden gaan en we een gezin zouden starten. Al moest het nog wel even wachten. Mijn lichaam was dit keer niet hetgeen wat mij tegen hield, maar mijn hoofd zorgde ervoor dat het starten van een gezin geen goede keus was. Op dat moment had ik net een paar jaar therapie achter de rug en was het een zware depressie die dit in de weg zat. Voor de depressie heb ik medicatie gekregen die mijn leven totaal hebben omgekeerd. Ik ben er zo gigantisch door opgeknapt en ging weer als normaal mens door het leven.

Iets meer dan een half jaar na onze bruiloft hebben we besloten om te proberen zwanger te raken en 4 maanden later was het raak. Iedere maand was ik in spanning en iedere maand was ik bang niet zwanger te kunnen raken. Ik maakte mezelf helemaal gek. Gelukkig heeft het maar 4 maanden geduurd en 9 maanden later werd ik moeder van een prachtige zoon (nee, niet een dochter wat ik altijd heb gedacht, maar een prachtige zoon).

strand

Nog voor ik er erg in had was ik zwanger van ons tweede kindje en nu hebben we een heerlijk gezin met 2 prachtige jongens. Het meisje dat ik altijd dacht te krijgen, kan ik me nu niet meer voorstellen.

Wat soms zo vanzelfsprekend lijkt is niet altijd het geval. Soms gaat er een lange weg aan vooraf en soms gaat het niet zoals je het voor ogen had. Wij hebben het geluk dat we een geweldig gezin zijn geworden en dat we twee kerngezonde kinderen hebt. Ik voel me meer gezegder dan ooit. Hoewel het heel anders is gelopen dan ik me in eerste instantie had voorgesteld, kan ik me geen betere weg er naartoe voorstellen.

Hoe sterk is/was jouw wens om moeder te worden? Is jouw verhaal ook zo anders gelopen?

5 thoughts on “Mijn kinderwens en de weg er naartoe”

    1. Ik zou me nu niet meer voor kunnen stellen hoe het met meiden zou zijn. Ik heb twee mega gezonde kids (dat hebben ze beter gedaan dan mama). Meer kan ik niet wensen

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s