mama

Omgaan met de driftbuien van je peuter

Krijsen, stampvoeten, zichzelf op de grond laten vallen of zelfs de adem inhouden. Veel ouders krijgen ermee te maken. Een driftbui van je peuter. Tussen de leeftijd van 2 en 3 zijn ze het meest voorkomend en zowel jongens en meisjes krijgen er net zo vaak mee te maken. Waarom het ene kind vaker een driftbui krijgt, heeft veel te maken met het temperament van je kind. Een temperamentvol kind kan eerder een driftbui krijgen dan een kind dat van nature al rustig is. Hoe ga je er als ouder mee overweg?

Wil je de rest van mijn artikel lezen? Klik dan HIER voor de rest van het artikel op mijn nieuwe site.

2 gedachten over “Omgaan met de driftbuien van je peuter”

  1. Ons zoontje heeft lang geen driftbuien gehad, maar in combinatie met de nee-fase waar hij nu in zit komt dit steeds vaker voor. Het maakt me gek.
    Zo ging ik donderdag boodschappen met hem doen.
    In de auto zei hij dat hij in de grote kar wou zitten, eenmaal aan de karren wilde hij zelf een kleine kar. Geen probleem, kleine kar dus, maar ik neem er wel een grote mee omdat we best wat spullen nodig hadden. Meneer gaat in protest in de deuropening zitten (automatische zwaaideuren, die dus ook weer dicht gingen terwijl hij er nog tussen zat, heel gevaarlijk!) omdat hij toch geen kleine kar wil. Ik vraag hem of hij gewoon wil stappen. Dat wil hij wel. Maar zodra hij rechtstaat wil hij weer in de grote kar. Als ik hem wil optillen, wil hij weer een kleine kar, … En ga zo maar door. Ik draag hem de winkel in, zodat de andere klanten ook door kunnen.
    Een vader knipoogt naar me ‘Ik ben twee en ik zeg nee, zeker?’. Het is maar een kleine steun.
    Uiteindelijk moet ik hem hardhandig in de grote kar zwieren om te voorkomen dat hij de winkel weer uitloopt. Hij begint op mijn handen te slaan.
    Ik herken mijn eigen kind niet meer. Het is pas als ik zijn beide polsen vast neem en duidelijk zeg: ‘Mama is nu heel boos! Je bent niet flink!’ dat hij een beetje schrikt.
    Hij is helemaal over zijn toeren, huilt en schreeuwt en ik heb hem dan een grote knuffel gegeven en over zijn rug gewreven tot hij gekalmeerd was. Vreselijk.
    Uiteindelijk heeft hij nog heel de tijd achter een kleine kar gevraagd, maar ik heb hem gewoon genegeerd. Ik kon wel huilen van frustratie. Was ik blij dat ik thuis was…
    Dus ja… we kennen het allemaal. Maar dan heb ik ze liefst toch thuis en niet in de winkel!

    Liked by 1 persoon

    1. Ooh wat klinkt dat als een vervelende situatie. Op zo’n punt dat iedereen je aankijkt en je geen kant op kan met je kind. Hopelijk komt het niet heel vaak voor dat hij buiten de deur een driftbui krijgt.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s