mama

Omgaan met de driftbuien van je peuter

Krijsen, stampvoeten, zichzelf op de grond laten vallen of zelfs de adem inhouden. Veel ouders krijgen ermee te maken. Een driftbui van je peuter. Tussen de leeftijd van 2 en 3 zijn ze het meest voorkomend en zowel jongens en meisjes krijgen er net zo vaak mee te maken. Waarom het ene kind vaker een driftbui krijgt, heeft veel te maken met het temperament van je kind. Een temperamentvol kind kan eerder een driftbui krijgen dan een kind dat van nature al rustig is. Hoe ga je er als ouder mee overweg?

Een driftbui komt vaak voort uit frustratie. Vaak heeft deze frustratie voor een groot deel te maken met onduidelijkheid. Onduidelijkheid over het verloop van de dag, wat de regels zijn of wat er om hem heen gebeurt. Deze onduidelijkheid en onzekerheid kan voor een peuter veel frustratie geven en met zijn kleine woordenschat kan hij zich moeilijk uiten. Een driftbui is het uiteindelijke gevolg hiervan.

Duidelijkheid

Zorg voor een duidelijke structuur voor je kind. De drie R’en waar onze moeders en grootmoeders bij zweren geven een kind veel duidelijkheid. Hij snapt wat er van hem wordt verwacht en weet waar zijn grenzen liggen. Binnen deze grenzen kan hij zijn eigen wereld gaan ontdekken. Het is belangrijk om consequent deze structuur en grenzen te hanteren, anders zorgt het alleen maar voor meer onduidelijkheid. Zorg er ook voor dat je met je partner op een lijn zit met de structuur en grenzen en dat jullie deze net zo consequent hanteren.

Blijf deze structuur en de grenzen ook benoemen op het moment dat je kind een driftbui heeft. Het kan hem net dat beetje veiligheid en houvast geven om de draad weer op te pakken.

Blijf rustig

Het is moeilijk om rustig te blijven als je kind staat te tieren omdat hij zijn regenjas niet aan wil, terwijl het buiten als een gek regent. Heel gek is het echter niet dat je zelf ook boos wordt. Je spiegelneuronen, die actief worden bij het zien van deze emotie bij een ander, zorgen ervoor dat je zelf ook boosheid ervaart. Voor je kind werkt het hetzelfde en tegen hem uitvallen zal dus niet helpen. Makkelijker gezegd dan gedaan, dat rustig blijven. Probeer een paar keer diep adem te halen, tel tot tien en praat op jezelf in

Eenvoudig taalgebruik

Een heel verhaal ophangen aan iemand die boos is komt niet aan. Een peuter die nog niet alle taalbegrippen onder de knie heeft, heeft duidelijke instructies nodig om te kunnen luisteren. “Doe nou toch eens rustig” heb ik mezelf heel vaak horen zeggen, maar wat ik eigenlijk tegen mijn kind wil zeggen is dat hij moet stoppen met huilen. Als hij stopt met huilen kunnen we beter praten en kan ik hem misschien wel helpen.

Luister naar je kind en geef uitleg

Soms is er een hele simpele reden waarom je kind boos is. Hij voelt zich niet gehoord. Je weet waarschijnlijk zelf hoe frustrerend het is als iemand niet naar je luistert. Je kind kan een hele duidelijke vraag hebben, terwijl hij moeite heeft met dit duidelijk te maken. Neem de tijd om naar je kind te luisteren. Natuurlijk hoef je niet altijd toe te geven op wat je kind wil. Leg hem duidelijk uit waarom iets niet mag. Dit kan voldoende zijn om weer tot bedaren te komen.

Soms geeft je kind iets aan, wat jij hem al hebt toegezegd. Als jij hem zijn rode sokken hebt beloofd aan te trekken en je trekt in de haast zijn blauwe aan, kan dit heel vervelend zijn voor je kind. Geef ook toe dat je fout zat. Op zulke momenten is het belangrijk om je in je kind te verplaatsen. Voor hem zijn die rode sokken belangrijk. Hij is zijn eigen ik aan het ontwikkelen en daar hoort bij dat bepaalde dingen belangrijk worden voor hem.

Afleiden

Ik ken ouders die een arsenaal aan afleiding in hun tas bij zich dragen. Een klein speelgoedje, de speen, een boekje. Het werkt in je voordeel dat een kind een korte aandachtsspanne heeft. Hierdoor kan hij snel vergeten waar hij boos om was en heel geïnteresseerd zijn in hetgeen wat hem aangeboden wordt.

Beloon goed gedrag

Negatieve aandacht is ook aandacht. Een kind dat minder aandacht krijgt dan hij nodig heeft kan negatieve aandacht gebruiken om mama naar hem te laten kijken. Geef hem complimenten als hij goed aan het spelen is. Het kunnen kleine dingen zijn, waar een kind al voor beloond kan worden. Ook in de driftbui is het belangrijk goed gedrag te blijven belonen. Het geeft aan dat je de grenzen nog steeds belangrijk vind en het kan hem motiveren meer goed gedrag te vertonen.

Uit de situatie

De hoeveelheid prikkels die een kind binnenkrijgt kan overweldigend zijn. In een drukke supermarkt rondlopen en niet datgene krijgen wat je wil hebben kan een trigger zijn om je op de grond te laten vallen en heel hard te gaan huilen. Als je merkt dat je echt geen contact kan maken met je kind, is het beste om met hem weg te gaan. Laat de kar maar gewoon staan en ga met je kind de deur uit.

Een andere ruimte betreden kan ervoor zorgen dat je bepaalde dingen vergeet. Hoevaak ben je zelf niet naar de keuken gelopen, om vervolgens niet meer te weten wat je ging halen. Zo werkt het ook bij kinderen. Het ‘location updating effect’ dat optreedt kan ervoor zorgen dat er een niewe serie gedachtes start en je kind de driftbui vergeet. Het is alsof je de ellende achter je laat in de winkel of andere ruimte.

Time out

En als alles dan niet blijkt te helpen is er altijd nog de time out. Een reset eigenlijk. Het is niet de time out die je inzet als straf op de driftbui, maar een reset van het moment. Even een momentje uit de situatie, om vervolgens weer opnieuw te beginnen. Ook hierbij kan het ‘location updating effect’ een positieve uitwerking hebben op de driftbui. Het geeft jou als ouder ook even wat tijd om jezelf te herpakken en de draad vervolgens weer op te pakken.

Als het kind wat ouder is kan het ook helpen door dit in woorden te doen. Zo kan je je kind bijvoorbeeld vertellen dat je het hele voorval vergeet en je opnieuw begint met het aankleedmoment. Geef hem de tijd rustig te vertellen wat hij deze dag aan wil trekken en jij vertelt wat je van hem verwacht.

En dan eindelijk kunnen jullie beiden weer ademhalen. Pak de draad weer op. Boos blijven heeft geen zin, herhaal niet wat er gebeurde in de driftbui, maar ga verder met de orde van de dag.

Het blijft lastig om met de driftbui van je kind om te gaan. Het is soms frustrerend dat hij niet luistert als je zegt dat hij iets niet mag, maar het kan ook vervelend zijn als je hem helemaal gefrustreerd ziet en je niet weet wat er aan de hand is.

Het uitzoeken van deze handvatten was voor mij een goede reflectie op mijn handelen. Waarom doe ik de dingen en welke dingen zou ik nog in kunnen zetten? Ik ben zelfs met mijn partner gaan zitten om het erover te hebben. Wat ziet hij wat ik doe en waar denkt hij dat ik, of wij beiden, nog meer op moeten gaan letten?

Wat is jouw manier om om te gaan met de driftbuien van je kind?

2 thoughts on “Omgaan met de driftbuien van je peuter”

  1. Ons zoontje heeft lang geen driftbuien gehad, maar in combinatie met de nee-fase waar hij nu in zit komt dit steeds vaker voor. Het maakt me gek.
    Zo ging ik donderdag boodschappen met hem doen.
    In de auto zei hij dat hij in de grote kar wou zitten, eenmaal aan de karren wilde hij zelf een kleine kar. Geen probleem, kleine kar dus, maar ik neem er wel een grote mee omdat we best wat spullen nodig hadden. Meneer gaat in protest in de deuropening zitten (automatische zwaaideuren, die dus ook weer dicht gingen terwijl hij er nog tussen zat, heel gevaarlijk!) omdat hij toch geen kleine kar wil. Ik vraag hem of hij gewoon wil stappen. Dat wil hij wel. Maar zodra hij rechtstaat wil hij weer in de grote kar. Als ik hem wil optillen, wil hij weer een kleine kar, … En ga zo maar door. Ik draag hem de winkel in, zodat de andere klanten ook door kunnen.
    Een vader knipoogt naar me ‘Ik ben twee en ik zeg nee, zeker?’. Het is maar een kleine steun.
    Uiteindelijk moet ik hem hardhandig in de grote kar zwieren om te voorkomen dat hij de winkel weer uitloopt. Hij begint op mijn handen te slaan.
    Ik herken mijn eigen kind niet meer. Het is pas als ik zijn beide polsen vast neem en duidelijk zeg: ‘Mama is nu heel boos! Je bent niet flink!’ dat hij een beetje schrikt.
    Hij is helemaal over zijn toeren, huilt en schreeuwt en ik heb hem dan een grote knuffel gegeven en over zijn rug gewreven tot hij gekalmeerd was. Vreselijk.
    Uiteindelijk heeft hij nog heel de tijd achter een kleine kar gevraagd, maar ik heb hem gewoon genegeerd. Ik kon wel huilen van frustratie. Was ik blij dat ik thuis was…
    Dus ja… we kennen het allemaal. Maar dan heb ik ze liefst toch thuis en niet in de winkel!

    Liked by 1 persoon

    1. Ooh wat klinkt dat als een vervelende situatie. Op zo’n punt dat iedereen je aankijkt en je geen kant op kan met je kind. Hopelijk komt het niet heel vaak voor dat hij buiten de deur een driftbui krijgt.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s