mama

Mijn peuter is agressief naar zijn broertje

Als ik facebook moet geloven heeft mijn zoon een ‘good spanking’ nodig. In de reacties bij een filmpje waarin een jongentje van nog geen twee zijn babyzusje slaat, zijn er opeens meerdere ‘opvoedkundige’ in de comment section te vinden. Het is een ‘lack of discipline’ en het slaan moet bestrafd worden met een ‘good spanking’.

Toch blijf ik dit soort dingen lezen, op zoek naar de ultime tip. Mijn oudste zoon vindt zijn broertje heel leuk, maar hij vindt het nog moeilijk om zijn speelgoed te delen. Op het moment dat zijn broertje in de buurt komt van zijn spullen krijg de kleine een duw, waardoor hij direct achterover rolt.

Grote knul kruipt over zijn broertje heen, als hij ziet dat hij richting iets van hem gaat of houdt zijn handen vast om te voorkomen dat hij ergens aan zit.

Tot hier snap ik het nog. Samen spelen en het delen van speelgoed moeten ze beide nog leren. Omdat ze zichzelf nog niet in woorden kunnen uitdrukken of de gevolgen goed kunnen overzien, is het ruw weghouden van een ander de manier om datgene te bewaken wat van hen is.

broertjes.jpg

Is het jaloezie?

Wat een groter probleem is, is de krabbels, het slaan en het op zijn broertje staan. Zonder dat hier een aanleiding voor is, zie ik dit regelmatg gebeuren. Of het uit jaloezie komt, een vorm van aandacht vragen is of niet goed weet wat hij met zijn broertje aan moet, weet ik niet. Als hij in de buurt is van zijn broertje, is er altijd wel een manier om zijn broertje pijn te doen. Alsof het een manier is om aan te geven dat hij de oudste is en te laten zien dat hij boven zijn broertje staat (letterlijk).

 

Plan van aanpak

In de reacties bij het facebook filmpje schreven veel mensen dat ze hun kind hadden moeten voorbereiden op de komst van de nieuwe baby. Als ik terug kijk naar onze voorbereiding hebben we daar best hard aan gewerkt. Ik heb hem vaak verteld en laten zien wat er zou gaan gebeuren. Een kind van 1,5 kan dat moeilijk begrijpen en ik heb ook niet het idee dat dat veel heeft opgeleverd.

Na de geboorte hebben we ongeveer elke aanpak die beschreven wordt toegepast. Wij corrigeerde hem op zijn gedrag. Legde hem uit wat hij niet mocht doen bij zijn broertje en hebben hem vele time-outs gegeven. Tegelijkertijd probeerde we heel positief te blijven. Zeggen welk gedrag we wel van hem verwachten en het negatieve gedrag zoveel mogelijk genegeerd (terwijl we natuurlijk zijn kleine broertje beschermde).

Vanaf het begin hebben wij er veel aandacht aan besteedt dat hij veel persoonlijke aandacht kreeg. We hebben veel knuffelmomentjes met het gezin en hij gaat nog regelmatig met één van ons de deur uit.

Daarnaast laten we heel duidelijk merken dat Owen zijn kleine broertje is. Hij mag helpen met de verzorging en ik stimuleer ze om samen te spelen. Daarbij wordt goed gedrag positief beloond, om het omgaan met zijn broertje zo leuk mogelijk te houden.

En nog rollen de knullen regelmatig over elkaar heen en vloeien er weer tranen.

 

Een positief randje

Zijn gedrag is niet altijd negatief bedoel. Steeds vaker zie ik dat het negatieve gedrag om een positieve reden is. Hij wil zijn broertje bij iets betrekken en trekt hem hardhandig naar de plek waar gespeeld moet worden. Een dikke knuffel op de harde vloer lijkt ook te kunnen. Het gedrag lijkt steeds meer voort te komen uit een positieve motivatie.

Ook lijkt zijn kleine broertje het allemaal heerlijk te vinden. De aandacht van zijn grote broer heeft hij altijd al fijn gevonden en hij lijkt er helemaal geen problemen mee te hebben dat zijn broer bovenop hem ligt voor een knuffel. Vaak hoor ik flink gelach van beide knullen komen op dit soort momenten.

 

Samen spelen, samen delen

Het enige probleem is nog het delen van speelgoed. Het wegduwen bij speelgoed door grote broer kan de kleine niet goed hebben. Hij wil maar wat graag hetzelfde in zijn handen hebben als zijn grote broer en als ik of zijn broer hier wat van zegt vloeien de tranen in overvloed. Dat mijn peuter dit nog niet op een goede manier kan zeggen is niet heel onbegrijpelijk.

Een ‘good spanking’ is dus helemaal niet nodig. Het lijkt er soms hard aan toe te gaan, maar dat hoort erbij. Het zijn twee wilde knullen (want de jongste kan er ook wat van) en dan zullen er regelmatig tranen vloeien. Als moeder sta ik ernaast om ze te leren ermee om te gaan. Ik leer wat de grenzen zijn en hoe ze zichzelf moeten beschermen. Er zal nog regelmatig een time-out gegeven worden en we gaan door met het positief benaderen van het gewenste gedrag.

Het zal nog een paar jaar duren en ik ben nog altijd op zoek naar de ultieme tip. Toch weet ik zeker dat de jongens twee dikke vrienden gaan worden. Die broederliefde zie ik er nu al regelmatig vanaf spatten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s