mama

Mijn peuter zit in de babyfase

Al vanaf het begin dat hij dingen kon aangeven wilde onze zoon alles zelf doen. Zelf eten, zelf lopen, eigenlijk alles waarvan hij dacht dat het in zijn mogelijkheden lag. Al voor hij zijn eerste stap kon zetten had hij verschillende manieren gevonden om zich voor te bewegen. En al het nieuwe dat hij leerde ging hij lekker mee aan de slag.

Ik vond het heerlijk om te zien hoe hij probeerde de dingen zelf voor elkaar te krijgen. Dat hij veel zelf wilde doen kwam echter ook met een hoop nadelen. Even snel iets doen zit er niet in, want meneer wil zelf de trap op klimmen of zelf zijn schoenen aantrekken. Ook is het geen schootzitter. Zitten wil hij tenslotte ook zelf doen. De kleine moeder-zoon-knuffelmomentjes heb ik enorm gemist.

Zwanger

Ik was vrij snel zwanger van zijn broertje. Het leek me zo makkelijk, als je kind al kan lopen, terwijl jij met je dikke buik loopt. Dit pakte in mijn geval helaas anders uit. Met een 7 maanden zwangere buik een wandelingentje maken was eigenlijk geen doen meer. Dat hij niet in de kinderwagen wilde resulteerde in vermoeiende wandelingentjes. Ik heb hem vaak uit frustratie getild als hij niet meer wilde lopen, terwijl hij bleef trappelen tegen mijn zwangere buik.

Kleine baby

En nu is het opeens mijn kleine baby. Sinds een maand of twee doet hij graag zijn kleine broertje na. Het baby-speeluurtje is te herkennen aan het gebrabbel dat hij dan opeens laat horen. Hij kruipt over de vloer en met een lieflijke ‘da’ probeert hij de dingen als een baby duidelijk te maken. Hij pakt de speen van zijn broertje en krijpt op het speelgoedkleed onder de mobiel.

In het begin dachten we dat we hem tekort deden. Dat we zijn broertje meer aandacht gaven en hij op deze manier onze aandacht probeerde te trekken. Later dachten wij dat hij op deze manier de dingen voor elkaar kreeg die hij anders niet mocht. Hoe vaak hem tenslotte niet is verteld dat hij geen speen mag, omdat hij ‘een grote jongen is’.

Wat doe je als ouder

We hebben van alles geprobeerd om hem niet dat babygedrag te laten zien. ‘Je bent een grote jongen, je kan het zelf’, was iets wat we zeker niet moesten zeggen. Dit werkte zelfs averechts. De positieve kanten van grote jongen zijn benadrukken, zoals iets langer opblijven dan je kleine broertje of andere dingen mogen snoepen had ook niet het goede effect.

Al snel kwamen we erachter dat het eigenlijk gewoon een spel is. Kinderen leren door te immiteren. De een immiteert zijn ouders de ander zijn grote broer of zus. Hij heeft een klein broertje en vindt het heel leuk om hem na te doen. Nu kruipt hij af en toe rond, slaapt weer eens in een slaapzakje en veel te vaak zit hij met een speen in zijn mond (dat speenverhaal heeft een behoorlijk staartje gekregen. Lees eerdere verhalen hier en hier).

Eigenlijk wel makkelijk

Het erin meegaan heeft eigenlijk veel voordelen. Ik kan hem wat makkelijker optillen om ergens mee naartoe te nemen. Het lukt makkelijker om zijn kleding aan te trekken. Hij laat zich nu steeds vaker helpen. Ook gaat hij nu regelmatig in de middag op de bank, als een baby, een middagslaapje doen. Deze rust heeft hij zo nodig en ik eigenlijk ook.

net een baby

Het fijnste aan het babygedrag eigenlijk de mama-baby-knuffelmomentjes. Hij kruipt vaak zelf op mijn schoot en komt heerlijk bij zijn mama liggen. Hij drinkt een flesje in mijn armen en brabbelt lief. Heerlijk als we weer eens samen op de bank liggen en ik hem ongestoord kan knuffelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s